Columns

Mainstream: TERREUR

Advocate van moeder Aarde
Tot afgelopen zondagavond heb ik altijd gedacht dat ik behoorlijk ingewijd was in duurzaam of maatschappelijk verantwoord ondernemen. Ik neem mezelf daar heel serieus in. Ik heb ervaring in Europese aanbestedingsprocedures waarin, op het gebied van duurzaamheid, eisen worden gesteld aan producten. Ik heb aandacht voor de omstandigheden en de ontwikkeling van personeel. Ik loop vooraan als het gaat om duurzaamheidsprojecten in bijvoorbeeld de samenstelling van wagenparken of geheel anders: participatie in zorgprojecten. Zoals gezegd: ‘Ik neem mezelf daar heel serieus in’. Totdat ik zondagavond kennis maakte met de Schotse advocate Polly Higgins. ‘Advocate van moeder aarde.’

Terreur
Ik kan me voorstellen dat het aan je is voorbij gegaan. De media stuitert je immers tegemoet in telkens weer oplaaiende nieuwsberichten in de nasleep van de verschrikkelijke en misselijkmakende terreur die zich afgelopen vrijdag over Parijs en daarmee over de gehele ‘democratische’ wereld uitstrekte. Dan is er minder aandacht voor iets anders. Zoals ook de mindere aandacht voor de terreuraanslagen in Beirut of op het Russische vliegtuig in de Sinaïwoestijn. Mindere aandacht die in de journalistiek wordt afgedaan met het resultaat van de deling van het aantal doden door de afstand. Het is misschien ook wel die afstand. In dit geval het niet betrokken zijn of het niet betrokken voelen. Het is misschien de onverschilligheid tegenover ontwikkelingen die niet als terreuraanslagen herkend worden, maar bij nadere beschouwing wel zo kunnen worden aangemerkt. En dan niet als terreuraanslagen op een jonge, levenslustige en vol toekomstverwachtingen, acterende generatie die op vrijdagavond uiting gaf aan ontwikkelde West-Europese sociaal-culturele verworvenheden.

Indrukwekkend, misschien voor veel mensen troostend, was het Franse volkslied ‘La Marseillaise’ dinsdag op Wembley in Londen.

Afstand
Natuurlijk, begrijp me niet verkeerd, die aandacht is terecht. Ook ik leef mee. Ik heb vanaf vrijdagavond de berichten via televisie en internet zoveel mogelijk live gevolgd. Ook deze werkweek probeer ik, in ieder geval via de sociale media, zoveel mogelijk op de hoogte te blijven van de actuele gebeurtenissen. Je denkt aan de slachtoffers en de nabestaanden. Je bent een minuut stil. Indrukwekkend, misschien voor veel mensen troostend, was het Franse volkslied ‘La Marseillaise’ dinsdag op Wembley in Londen. Je hoopt dat de daders worden gepakt, dat de oorzaken worden aangepakt. Je maakt je zorgen over je kinderen waarvan je weet dat ook zij komen op plaatsen waar zomaar iets zou kunnen gebeuren. Het grijpt je aan. Het resultaat van de deler afstand.

Aanslag op aarde?
Ik ben niet zo’n fan van activisten. Ik ben ook niet zo gevoelig voor allerlei wetenschappers en pseudowetenschappers die met velerlei studies elke keer weer willen aantonen dat het vijf voor twaalf is. Het heeft ook bij mij geen mainstream aandacht. Dat ligt niet aan de afstand. Ondanks het feit dat wij in Zeeland met onze kinderen ons gehele leven onder de zeespiegel doorbrengen, dringt het schijnbaar nog niet door. Zijn we nog niet betrokken. Heeft het niet de mainstream aandacht die nodig is om een begin te kunnen maken met een noodzakelijke verandering in gedrag. McKenzie Funk, journalist, zegt daarover: ‘Wat de klimaatverandering betreft, doen mensen echt wel hun best. Maar anderen, belangrijke mensen die soms hele grote bedrijven leiden hebben het klimaat opgegeven. De verandering wordt geaccepteerd en het is zaak om daar nu zoveel mogelijk geld uit te slaan.’ Dan is onze maatschappelijke bijdrage een doekje voor het bloeden. Een middel om ons te onderscheiden voor betere resultaten en dus meer winst. Dan is in de wedloop naar meer winst alles geoorloofd. Dan accepteren we ontbossing, grootschalige bodemvervuilingen, uitsterven van diersoorten, overstromingen maar ook misbruik van mensen en zijn we terecht gekomen in een vicieuze cirkel waarin zoveel mogelijk winst maken centraal staat en leidt tot zelfvernietiging.

Tegenlicht
Grote woorden? Wat kan ik er aan doen? De zichtbare terreur die dagelijks dichterbij komt doet iets met ons. Deze terreur bepaald onze gesprekken, kleurt de profielen op onze facebookpagina’s en is van invloed op onze beslissingen. Het verandert zichtbaar ons gedrag. Reserveer dan ook aanstaand weekend eens vijftig minuten voor jezelf, bekijk de aflevering van Tegenlicht, het gaat ook over terreur en onbestrafte aanslagen. Het brengt je dichterbij.

JanWillemNB: Jan-Willem Wisse adviseert, begeleidt en traint ondernemingen, teams en personen naar een succesvolle toekomst. Hij mag zich specialist noemen op het gebied van veranderingen binnen commerciële ondernemingen. Menig gerenommeerde onderneming doet vandaag de dag een beroep op hem om een positieve verandering binnen ondernemingen tot stand te brengen. Zijn uitgangspunt is dat alleen met de juiste attitude van zowel leidinggevenden als medewerkers een succesvolle futureproof onderneming kan worden gewaarborgd. Leer hoe je je klanten en medewerkers kunt delighten. Met de juiste attitude behoud je de focus, neem je de verantwoordelijkheid, creëer je een lerende organisatie waar innovaties vanzelfsprekend zijn. Kortom, dan maak je het onderscheid. Dan ben je futureproof.

Tags

Related Articles

Geef een reactie

Check Also

Close